«Διαβάζοντας Λογοτεχνία στη Βιβλιοθήκη»: 4η συνάντηση

Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 2/12 η τέταρτη συνάντηση της ομάδας. Διαβάσαμε το διήγημα «Τα ρέστα» του Κώστα Ταχτσή (από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων, πρώτη δημοσίευση 1972) και συζητήσαμε γι’ αυτό και με αφορμή αυτό.

«Τα ρέστα» δεν είναι ακριβώς αυτοβιογραφία, έχουν όμως πολλά τέτοια χαρακτηριστικά. Εμείς, ξεκινώντας από τη στενή σχέση του αφηγητή-γιου και της μητέρας του, αναρωτηθήκαμε: Γιατί φερόταν η μητέρα με αυτόν τον τρόπο στον γιο της; Κατανόησε μεγαλώνοντας ο γιος τη στάση της; Την απάλλαξε από τις ευθύνες; Με τι ύφος επέλεξε ο συγγραφέας να παρουσιάσει τα όσα (φοβερά) συνέβαιναν; Τι προσωπικά βιώματα έφερε στην επιφάνεια το διήγημα στον καθένα από εμάς και τι συναισθήματα μας δημιούργησε;

Στο κλείσιμο του διηγήματος, ο συγγραφέας απευθύνει τον λόγο στη μητέρα του, όχι ως παιδί πια αλλά ως ενήλικος: Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει — πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου. Ακόμα δεν έγινα άντρας, ακόμα χαζεύω στο δρόμο κοιτάζοντας τα παιδιά, ακόμα μου κλέβουν οι αλήτες τα ρέστα. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμωρία σου. Και δική μου τιμωρία — που δεν κατάλαβα, όσο ήταν ακόμα καιρός, τι υπέφερες τότε, και θέλησα να σ’ εκδικηθώ. Μα που να πάρει ο διάβολος, έπρεπε να τα βάζεις μαζί μου για να ξεσπάς;

Δε μπορούσες δηλαδή να κάνεις τα στραβά μάτια όταν αργούσα δέκα λεπτά ή όταν ξεχνούσα ν’ αγοράσω τ’ αλάτι; Κι αν θυμάμαι καλά, τα ρέστα που μούχαν κλέψει τα παιδιά του απάνω δρόμου ήταν, στο θεό σου βρε μάνα, ή έξη ή εφτά δεκάρες!

Συμφωνήσαμε να συναντηθούμε και πάλι την Τετάρτη, 18 /12, στις 19:30.Η ομάδα φιλοδοξεί να συναντάται συστηματικά (1 ή 2 απογεύματα τον μήνα) με σκοπό την ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων και τη σχετική συζήτηση, ύστερα από κοινή συμφωνία. Είναι ανοιχτή σε εκπαιδευτικούς, μαθητές, γονείς, το προσωπικό του σχολείου, γείτονες, καθώς και σε όποιον άλλο είναι -ή επιθυμεί να γίνει- φίλος των βιβλίων και της βιβλιοθήκης.