Η Γιώτα Αθανασίου, αναπληρώτρια φιλόλογος ΥΜΕΠΑΛ, προτείνει…

…τα δύο βιβλία ποίησης «Μια σκάλα για το θαλασσί» (2015, εκδόσεις Ζάθεον Πυρ) και «Γλύπτης Χρόνος» (2019, εκδόσεις Αγγελάκη). Είναι δικά της έργα και τα δωρίζει στη Βιβλιοθήκη γιατί …«είναι πνευματικά μου παιδιά που γεννήθηκαν μέσα από την ανάγκη μου να κρατώ πάντα ανοιχτή την πορτούλα της ψυχής μου με την παιδική ηλικία, τους μύθους, τον έρωτα και τα χρώματα».

Η κυρία Αθανασίου, αναπληρώτρια φιλόλογος ΥΜΕΠΑΛ στο 1ο ΕΠΑΛ Αγίας παρασκευής, επέλεξε να  φωτογραφηθεί με τα δύο βιβλία της μπροστά σε έναν «κοιμώμενο ιβίσκο» [Malvaviscus arboreus], αειθαλή τροπικό θάμνο με χαρακτηριστικά άνθη, που δεν ανοίγουν ποτέ πλήρως, δίνοντας την εντύπωση ότι «κοιμούνται». Τον ανακάλυψε η ίδια στην -γεμάτη φυτολογικές και άλλες εκπλήξεις- αυλή των σχολείων μας.

Μας είπε σχετικώς:

«Στο σχολείο μας υπάρχει μια σιδερένια εξωτερική σκάλα που οδηγεί στο προαύλιο. Την ανεβοκατεβαίνουν συνήθως μαθητές. Γιατί εκείνοι δεν έχουν πρόσβαση στους εσωτερικούς διαδρόμους με τις πόρτες που ανοίγουν μόνο από τους διδάσκοντες και γιατί εκείνοι επιθυμούν να βγουν πιο γρήγορα στο προαύλιο, όταν χτυπά το κουδούνι τού διαλείμματος. Η σκάλα αυτή ωστόσο είναι εκτεθειμένη στο έντονο φως που φορές-φορές δεν αντέχεται. Στη βάση της λοιπόν υπάρχει ένα θάμνος με αυτά τα μικρά ροζ λουλουδάκια. Δεν είναι πολλά και μάλλον δεν τραβούν και εύκολα την προσοχή. Έχουν γερμένα το κεφαλάκι τους προς τα κάτω. Σαν να συνομιλούν με το χώμα. Ή σαν να ντρέπονται που ο θεός τα έπλασε έτσι.

Διάλεξα να φωτογραφίσω τα δυο βιβλία ποίησης που δωρίζω στη βιβλιοθήκη, δίπλα σε αυτά τα μικρά άνθη. Γιατί αγαπώ το ροζ και αγαπώ και το λίγο, αυτό που δεν ανοίγει εύκολα. Αλλά είναι εδώ, δίπλα μας και έχει ανάγκη το φως, αυτό που οι πολλοί δεν αντέχουν. Εύχομαι να τα διαβάσουν οι μαθητές μας και να με αναζητήσουν για να ανακαλύψουμε παρέα τη σκάλα αυτή από την πίσω πλευρά των πραγμάτων που οδηγεί στην ποίηση».