Η Ζέτα Παπαγεωργοπούλου, υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης από το 1ο ΕΠΑ.Λ., προτείνει…
…το μυθιστόρημα της Mieko Kawakami «Ο Παράδεισος» γιατί «αυτό το βιβλίο μιλάει για τον σχολικό
εκφοβισμό με έναν τρόπο που μου έκοψε την ανάσα».
Το βιβλίο έχει αριθμό εισαγωγής 1962 στον κατάλογο και είναι δωρεά της ίδιας «γιατί θα ήθελα να το
διαβάσουν κι άλλοι, εκπαιδευτικοί και μαθητές και μαθήτριες, καθώς τα περιστατικά σχολικού
εκφοβισμού αυξάνονται και γίνονται όλο και πιο αποκρουστικά, παρόλο που ομολογώ ότι το
αποχωρίστηκα με δυσκολία. Γιατί; Μάλλον γιατί με συγκίνησε ιδιαίτερα η φωνή του αφηγητή. Επίσης,
για το εξώφυλλο: έχει τη «Θάλασσα από πάγο» του Φρίντριχ, μια τόσο πετυχημένη επιλογή!».
Η κυρία Παπαγεωργοπούλου επέλεξε να φωτογραφηθεί με το βιβλίο εμπρός σε μία από τις δύο
κίτρινες μιμόζες [Acacia dealbata ή ακακία λευκάζουσα ή μιμόζα Νικαίας] που φυτεύτηκαν στο
προαύλιο του σχολείου μας το 2021 και ξεχώριζαν με τα όμορφα κίτρινα λουλούδια τους και το ελαφρό
άρωμά τους, το πυκνό φύλλωμα και την ταχεία τους πρόοδο. Δυστυχώς η μία ξεριζώθηκε αυτό το
δύσκολο καλοκαίρι από δυνατό μπουρίνι και στη συνέχεια φαίνεται να ξεράθηκε λόγω συνεχόμενου
καύσωνα. Η άλλη παραμένει φουντωτή και περιμένουμε να ανθίσει. «Για μένα, οι δύο μιμόζες με τις –
φαινομενικά τουλάχιστον- διαφορετικές τύχες, συμβολίζουν τους δύο δεκατετράχρονους ήρωες, τον
«Μάτια» και την Κοτζίμα, και τους διαφορετικούς τελικώς τρόπους με τους οποίους αντιμετώπισαν το
ίδιο βίωμα».
Kawakami, Mieko (2023). Ο Παράδεισος. Αθήνα: Gutenberg Aldina-71. μτφρ. Κραμβοσάνου Κίκα
Στο εξώφυλλο, το έργο Θάλασσα από πάγο (Das Eismeer) του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ
Φρίντριχ, ζωγραφισμένο το 1823-1824
«Μου τράβηξαν προς τα πίσω το κεφάλι απ΄τα μαλλιά, έσπρωξαν τις δύο κιμωλίες βαθιά στη μύτη μου
και μ’ έβαλαν να φάω την τρίτη. Ο Νινομίγια και οι φίλοι παρακολουθούσαν, γελώντας σαν τρελοί.
Μέχρι τότε είχα αναγκαστεί να καταπιώ νερό από τη λεκάνη της τουαλέτας, ένα χρυσόψαρο…». Στην
Ιαπωνία, το 1990, ο δεκατετράχρονος αφηγητής, ένα αγόρι με στραβισμό που το φωνάζουν «Μάτια»
και ποτέ δεν μαθαίνουμε το πραγματικό του όνομα, πέφτει επί χρόνια και σε καθημερινή βάση, θύμα
σχολικού εκφοβισμού. Μια μέρα λαμβάνει το σημείωμα «Πρέπει να γίνουμε φίλοι» από την πάντα
βρώμικη και ατημέλητη συμμαθήτριά του, Κοτζίμα, θύμα και κείνη κακοποιητικών συμπεριφορών. Οι
δυο τους αρχίζουν να κάνουν παρέα κρυφά από τους υπόλοιπους. Καθώς το μυθιστόρημα προχωρά,
παράλληλα με κλιμακούμενες σκηνές βίας, ο «Μάτια» θέλει να καταλάβει γιατί του συμβαίνει αυτό.
Στο αδιέξοδό του προτείνονται δύο συμπεριφορές, η συνειδητή στωικότητα από το (άλλο) θύμα
Κοτζίμα και η πυγμή από τον Μομόζε, έναν από τους θύτες-βασανιστές.
Και η σχολική κοινότητα; Απούσα. Ανύπαρκτη.
Και «Ο Παράδεισος»; Παρών αλλά κλειδωμένος για τους πρωταγωνιστές.
Ανάμεσα στη βία και στην ομορφιά, στο καλό και στο κακό, στην αυτοκτονία και στη ζωή, στον
παράδεισο και στην κόλαση, τι επιλογές μπορούν να γίνουν; Και ποιες θα κάνουν οι πρωταγωνιστές;
«Έχουμε την τάση να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε δυνατούς και αδύναμους, αλλά νομίζω πως η
αδυναμία είναι ένα συστατικό που βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης, είναι θεμελιώδες
κομμάτι της. Όλοι γεννιούνται ως ανίσχυρα βρέφη και μετά, πεθαίνουν εξίσου ευάλωτοι. Γράφοντας
για τους ανθρώπους στις αδύναμες στιγμές τους, απεικονίζεις τον παρελθοντικό και τον μελλοντικό
εαυτό σου. Για αυτό, όταν ξεκινώ τα μυθιστορήματά μου, η αδυναμία γίνεται στοιχείο των χαρακτήρων
μου, μέρος της ταυτότητάς τους» είπε σε συνέντευξή της στο Art’s desk η συγγραφέας. Η Μιέκο
Καβακάμι, γεννημένη το 1976 στην Οσάκα της Ιαπωνίας, έκανε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο ως
ποιήτρια το 2006. Δημοσίευσε την πρώτη της νουβέλα το 2007. Το μυθιστόρημά της Breasts and Eggs
έγινε διεθνές μπεστ σέλερ το 2020 και όλα τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Έχει
βραβευθεί με σημαντικά ιαπωνικά βραβεία.