Ο Νικήτας Πάσσαρης, φιλόλογος στο 1ο ΕΠΑ.Λ, προτείνει…
το μυθιστόρημα του Ηλία Βενέζη «Αιολική Γη» επειδή …«ενθουσιάστηκa ξαναδιαβάζοντάς το στη γεμάτη χαμομήλια και ανοιξιάτικες μυρωδιές αττική γη».
Το βιβλίο έχει αριθμό εισαγωγής 669 στον κατάλογό μας και είναι δωρεά της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής, ενώ διαθέτουμε και δεύτερο αντίτυπο, σε παλαιότερη έκδοση.
Ενθουσιασμένος προφανώς από τις ανοιξιάτικες μυρωδιές της Αγίας Παρασκευής, ο κ. Πάσσαρης επέλεξε να φωτογραφηθεί με το βιβλίο στις 27 Απριλίου, μπροστά στο ανθισμένο χαμομήλι (Matricaria chamomilla / ματρικάρια το χαμαίμηλον). Πρόκειται για μονοετές ποώδες φυτό της οικογένειας των αστεροειδών, αρωματικό και φαρμακευτικό, με ονομασία που προέρχεται από το αρχαίο χαμαίμηλον [«χαμαί» (χάμω, στη γη) και «μῆλον» (καθώς η μυρωδιά των ανθέων θυμίζει μήλο)]. Είναι αυτοφυές στο προαύλιο του σχολικού συγκροτήματος. Δεν διευκρινίστηκε πάντως εάν ο συνάδελφος το επέλεξε για τις ηρεμιστικές ή για τις τονωτικές ιδιότητές του…
ΒΕΝΕΖΗΣ, Ηλίας (1980). Αιολική Γη. Αθήνα: Εστία
Η «Αιολική Γη» είναι ίσως το εμβληματικότερο μυθιστόρημα του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα και ακαδημαϊκού Ηλία Βενέζη (1904-1973). Εκδόθηκε μέσα στην Κατοχή, το 1943, και σε αυτό ο γεννημένος στις Κυδωνιές συγγραφέας διηγείται τα παιδικά του χρόνια στη Μικρά Ασία. Εκεί έζησε μέχρι τον πρώτο διωγμό των Ελλήνων Μικρασιατών από τις προαιώνιες εστίες τους, το 1914. Το μυθιστόρημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Πρωταγωνιστής του είναι ο μικρός Πέτρος, ο παππούς του, οι τέσσερις αδερφές του: η Ανθίππη, η Λένα, η Αγάπη και η Άρτεμη. Κάτω από τα Κιμιντένια ξετυλίγει τη ζωή όπως την έζησε στα παιδικά του χρόνια, όταν οι Έλληνες ζούσαν αρμονικά με τους Τούρκους. Η «Αιολική Γη» είναι ύμνος στην πατρίδα όλων των ανθρώπων, τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, που όλοι αναπολούν με νοσταλγία. Ο Βενέζης, μέσα από τα πολλά πρόσωπα που παρουσιάζει στο βιβλίο του, υπογραμμίζει τη στενή σχέση τού ανθρώπου με τη γη που τον γεννά και τον τρέφει με τους καρπούς της.
Ο κ. Πάσσαρης επέλεξε ένα συγκινητικό απόσπασμα από το 4ο κεφάλαιο του βιβλίου, με πρωταγωνιστή τον μπαρμπα-Ιωσήφ από τη Λήμνο, που είχε ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του δουλεύοντας στα κτήματα του παππού, ασχολούμενος με αγροτικές εργασίες. Για τον ηλικιωμένο άντρα, τα δέντρα ήταν οι σύντροφοι που τον συνόδευαν στη μοναχική ζωή που έλαχε να ζήσει:
«Έτσι πέρασε ο καιρός κι ο γέρος Ιωσήφ γέρασε στα Κιμιντένια. Τα μαλλιά του γίνανε κάτασπρα και το πετσί στα χέρια του και στο πρόσωπο σκάφτηκε από τις ρυτίδες και τον ήλιο. Απ’ όλες τις δουλειές της γης σε μιά μονάχα πέτυχε, έγινε μοναδικός: να μπολιάζει δέντρα. Χιλιάδες αγριελιές, αγριαχλαδιές κι άλλα δέντρα είχαν μεταμορφωθεί από τα χέρια του. Τα ήξερε ένα-ένα. Στην αρχή τους έβγαζε και ονόματα. Τα έλεγε “Μαρία”, τα έλεγε “Βαγγελίστρα”, τα έλεγε “Νικολή”, τα έλεγε “Πετράκη”-ονόματα της κοπελίτσας με τα άστρα, της τράτας που θα έκανε, των παιδιών που δεν έκαμε. Όμως όταν οι Μαρίες κ’ οι Βαγγελίστρες κ’ οι Πετράκηδες γινήκανε πολλοί, άρχισε να τα μπερδεύει. Έτσι, παράτησε τα ονόματα. Και όταν τα δέντρα που ανάσταινε γινήκανε ανώνυμα, έμαθε να τα ζει βαθύτερα, όχι σαν επιθυμίες που δεν ικανοποιήθηκαν. Έγινε πια αληθινός φίλος τους, τα ‘ξερε ένα-ένα, θυμόταν τη χρονιά που μπόλιασε το καθένα, τα περιστατικά τους».
Ο διδάκτωρ Βυζαντινής Αρχαιολογίας & Τέχνης και φιλόλογος του 1ου ΕΠΑ.Λ, κ. Νικήτας Πάσσαρης, φωτογραφήθηκε επίσης μέσα στη Βιβλιοθήκη, μπροστά στο τμήμα των βιβλίων Ιστορίας. Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, αφιέρωσε εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο του για την πλήρη ταξινόμηση και οργάνωση των βιβλίων αυτών. Τον ευχαριστούμε θερμά για την πολύτιμη προσφορά του!
