8η συνάντηση της ομάδας «Διαβάζοντας Λογοτεχνία στη Βιβλιοθήκη, 2025-26»
Τη Δευτέρα 4 Μαΐου, το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε η 8η συνάντηση της ομάδας «Διαβάζοντας Λογοτεχνία στη Βιβλιοθήκη» για το σχολικό έτος 2025-26. Διαβάσαμε το διήγημα «Λόφοι σαν ελέφαντες λευκοί» από τη συλλογή «Άνδρες χωρίς γυναίκες» του νομπελίστα Αμερικανού Ernest Hemingway, σε μετάφραση Λίλας Κονομάρα, Πλέθρον (2002) και μιλήσαμε, όπως πάντα, για τη ζωή.
Στο μπαρ ενός σιδηροδρομικού σταθμού κάπου στην Ισπανία, ένα ζευγάρι συζητά πίνοντας κάτι ενώ περιμένει το τραίνο. Στον κοφτό, λιτό τους διάλογο, ο αναγνώστης καλείται να διακρίνει το μη ειπωμένο, αυτό το οποίο δεν κατονομάζεται αλλά υπάρχει εκεί, ανάμεσα στους δύο αυτούς νέους, πολυταξιδεμένους ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται αναμφίβολα σε ένα σταυροδρόμι της ζωής τους.
Η συζήτηση ξεκίνησε και πάλι από τα συναισθήματα που ένιωσαν τα μέλη της ομάδας κατά την ανάγνωση [στενοχώρια για την κοπέλα η οποία είναι τόσο μουδιασμένη/στριμωγμένη, θυμό προς τον άντρα ο οποίος επιδεικνύει χειριστική/πιεστική συμπεριφορά και στερεί κάθε επιλογή από την κοπέλα, …], καθώς και τις πρώτες σκέψεις τους [η κατάσταση που παρουσιάζεται είναι ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά παρόλο που δεν λέγεται κάτι συγκεκριμένο, ο άντρας επιβάλλει χωρίς συζήτηση τα δικά του ναρκισσιστικά θέλω, καθώς δεν θέλει να δεσμευτεί, η σχέση του ζευγαριού δεν προχωρά, αφού την έχει κυριεύσει η αποξένωση/το άτοπο, …]. Συζητήθηκαν ζητήματα τεχνικής [ο κοφτός τηλεγραφικός λόγος, οι μικρές προτάσεις και το γυμνό ύφος που χαρακτηρίζουν τον μεγάλο συγγραφέα, η επιλογή του σιδηροδρομικού σταθμού ως τόπος οριακός, ο συμβολισμός του αντιθετικού τοπίου που περιγράφεται (εύφορο/άγονο) σε κάθε πλευρά του σταθμού, η χρήση της « τεχνικής του παγόβουνου» που καλεί τον αναγνώστη να ανακαλύψει αυτό που παραμένει κρυφό, …], τέθηκαν ερωτήματα [Τι κρύβεται πίσω από τον αμήχανο διάλογο; Αντιληφθήκαμε όλοι το ίδιο ή υπήρξαν διαφωνίες; Οι διαφωνίες αυτές σχετίζονταν με το φύλο του αναγνώστη; Τι σημαίνει η ιδιωματική έκφραση «λευκός ελέφαντας»; …]. Το ολιγοσέλιδο -αλλά βαρύ σε υπονοούμενα και συμβολισμούς αυτό διήγημα, μας έδωσε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις και συγκινητικά προσωπικές ιστορίες για μεγάλες αποφάσεις της ζωής και για το πώς αυτές βιώνονται πολλά χρόνια μετά. Επιχειρηματολογήσαμε, διαφωνήσαμε και, πάντως, διαπιστώσαμε ότι στα διηγήματα του Χέμινγουεϊ …«ένα ποτήρι κρασί στην Ισπανία μπορεί να κρύβει μια ολόκληρη ανθρώπινη τραγωδία».
Οι 20 συμμετέχοντες ήταν δημότες που αγαπούν τα βιβλία, μέλη των ΚΑΠΗ, εκπαιδευτικοί διαφόρων ειδικοτήτων, πολλοί από τους οποίους υπηρετούν ή έχουν υπηρετήσει στα ΕΠΑ.Λ. Αγίας Παρασκευής αλλά και σε σχολεία της περιοχής, γείτονες και γειτόνισσες, μέλη του Συλλόγου Ζωοφίλων, της Ένωσης Γονέων και της κοινωνίας των πολιτών τού Δήμου, όλοι τους φίλοι της Βιβλιοθήκης, των αναγνώσεων και, βέβαια, του σκύλου μας, του Ντέρεκ, ο οποίος έκανε ένα πέρασμα αλλά διέκρινε ένταση στη συζήτηση και προτίμησε έξυπνα να αποσυρθεί.
Στους συμμετέχοντες χαρίστηκε η 6η από τις 8 ενάριθμες συλλεκτικές κάρτες, που δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της δράσης φιλαναγνωσίας της Βιβλιοθήκης «Το διάβασμα δεν είναι μόδα».
Η ομάδα «Διαβάζοντας Λογοτεχνία στη Βιβλιοθήκη» συναντάται συστηματικά
(1 ή 2 απογεύματα τον μήνα) για να διαβάζει σύντομα λογοτεχνικά κείμενα και να συζητά γι’ αυτά -και με αφορμή αυτά. Συντονίζει η φιλόλογος Ζέτα Παπαγεωργοπούλου.
Περισσότερα για την ομάδα 2024-25 & 2019-20
